De Voorstelling

Smaalverhaal van

Eline Gemerts

Hele smaakverhaal

‘Een mens zal niet leven van brood alleen’. Een van de zinnen uit de bijbel die mij altijd bijgebleven is. Ik ben zelf niet gelovig maar mijn beide ouders leefden met de bijbel onder de arm. Mijn ouders hebben elkaar ontmoet op Nieuw Guinea. Zij werkte daar als leerkracht uitgezonden via de kerk (?) en mijn vader was vanuit Suriname als militair gestationeerd en de vonk is daar ergens overgeslagen. Mijn moeder had de oorlog meegemaakt en ook op Nieuw Guinea was er niet veel. Ze kookte vreselijk maar als je daar iets over zei hield je door de verhalen over gebrek wel je mond. Ook mijn vader die zelf veel beter kon koken (en ook wel beter gewend was) heeft nooit een woord gerept.

Een keer heeft ze het vlees zo laten aanbranden en de groente zo vreselijk doorgekookt dat ik het ‘as met gras’ noemde. Maar toch heb ik warme herinneringen aan de eettafel. Ze was altijd zo hartelijk en iedereen mocht altijd mee eten. Ik kan mij herinneren dat ze ook een keer twee jongens op straat zag, steeds alleen, rond etenstijd en plots zaten die jongens ook aan onze tafel en kregen een bord onder hun neus. Niemand zei ooit iets over de kwaliteit van het eten en at het met liefde op. Met liefde gemaakt, eet je met liefde op.

Tijdens het eten mochten we niet praten. We moesten stil zijn. Maar in die stilte hadden we eigenlijk altijd lol. Het is moeilijk vijf dochters werkelijk de mond te snoeren. Ook de geluiden van Suriname; de ventilator, de muziek van buiten, de wind, maakte dat ik het waarschijnlijk nooit als werkelijk stil ervaren heb.

Ik heb het talent van mijn moeder meegekregen. Ik geef er niet om. Ik houd van lekker eten maar ik heb geen enkel talent om het te bereiden. Gelukkig heb ik een vriend die heerlijk kan koken en waarmee ik met zoveel plezier in de Pijp woon. Hoe mijn thuis nu smaakt weet ik niet precies maar waar ik me thuis voel is de buurt. De drukte, al die verschillende mensen en de bewegingen op de straat. Mijn thuis smaakt naar de stad.

Mijn thuis smaakt naar as met gras.

Stap 1 van 2

50%
 ?>

Ingezonden smaakverhalen

Mijn thuis smaakt naar...

Thuis betekent vriendinnen, straten, buren, muren en moeder is… jouw tijden als kind en liefde … en herinnering van jouw vader en bangheid van de oorlog… Dit is mijn gevoel als ik thuis ben.. alles loopt mee…..

Lees meer
Mijn thuis smaakt naar...

Mijn thuis smaakt ‘ s ochtends naar Brinta terwijl ik Bambix wil! ‘ S avonds naar spaghetti bolo of lever of Brussels lof. Op vrijdag smaakt t naar al t voorgaande maar dan door elkaar.

Lees meer
Mijn thuis smaakt naar...

Altijd als ik een frikandel zie, voel ik een enorme aantrekkingskracht. Ook al ben ik al zo’n 20 jaar vegetariër. Ik was een jaar of 8 toen ik voor het eerst overwoog te stoppen met vlees. Ik zat achterop de fiets bij mijn moeder en ik vroeg haar ‘zit er vlees in een frikandel?’. Ze …

Lees meer
Mijn thuis smaakt naar...

Thuis smaakt naar aardappels. Moeders die altijd weer de vraag stelt: wat wil je eten? en nog steeds hard kan lachen als het antwoordt altijd weer, keer op keer, aardappels is. Het liefst overgoten met jus en wellicht wat home made appelmoes. Alles door elkaar heen prakken en oefenen voor later (zoals wij dat thuis …

Lees meer
Mijn thuis smaakt naar...

Na mijn elfde, toen we verhuisden naar de Vogelwijk en mijn moeder ziek werd, smaakte thuis naar verantwoorde maaltijden bereid door gezinsverzorgsters

Lees meer

©© Amstel 2020

De website van Aan Tafel! gebruikt cookies voor functionele en statistische doeleinden. Bij bezoek aan de website geef je toestemming voor het plaatsen van deze cookies.