De Voorstelling

Smaalverhaal van

Eline Gemerts

Hele smaakverhaal

‘Een mens zal niet leven van brood alleen’. Een van de zinnen uit de bijbel die mij altijd bijgebleven is. Ik ben zelf niet gelovig maar mijn beide ouders leefden met de bijbel onder de arm. Mijn ouders hebben elkaar ontmoet op Nieuw Guinea. Zij werkte daar als leerkracht uitgezonden via de kerk (?) en mijn vader was vanuit Suriname als militair gestationeerd en de vonk is daar ergens overgeslagen. Mijn moeder had de oorlog meegemaakt en ook op Nieuw Guinea was er niet veel. Ze kookte vreselijk maar als je daar iets over zei hield je door de verhalen over gebrek wel je mond. Ook mijn vader die zelf veel beter kon koken (en ook wel beter gewend was) heeft nooit een woord gerept.

Een keer heeft ze het vlees zo laten aanbranden en de groente zo vreselijk doorgekookt dat ik het ‘as met gras’ noemde. Maar toch heb ik warme herinneringen aan de eettafel. Ze was altijd zo hartelijk en iedereen mocht altijd mee eten. Ik kan mij herinneren dat ze ook een keer twee jongens op straat zag, steeds alleen, rond etenstijd en plots zaten die jongens ook aan onze tafel en kregen een bord onder hun neus. Niemand zei ooit iets over de kwaliteit van het eten en at het met liefde op. Met liefde gemaakt, eet je met liefde op.

Tijdens het eten mochten we niet praten. We moesten stil zijn. Maar in die stilte hadden we eigenlijk altijd lol. Het is moeilijk vijf dochters werkelijk de mond te snoeren. Ook de geluiden van Suriname; de ventilator, de muziek van buiten, de wind, maakte dat ik het waarschijnlijk nooit als werkelijk stil ervaren heb.

Ik heb het talent van mijn moeder meegekregen. Ik geef er niet om. Ik houd van lekker eten maar ik heb geen enkel talent om het te bereiden. Gelukkig heb ik een vriend die heerlijk kan koken en waarmee ik met zoveel plezier in de Pijp woon. Hoe mijn thuis nu smaakt weet ik niet precies maar waar ik me thuis voel is de buurt. De drukte, al die verschillende mensen en de bewegingen op de straat. Mijn thuis smaakt naar de stad.

Mijn thuis smaakt naar as met gras.

Stap 1 van 2

50%
 ?>

Ingezonden smaakverhalen

Mijn thuis smaakt naar...

Na mijn elfde, toen we verhuisden naar de Vogelwijk en mijn moeder ziek werd, smaakte thuis naar verantwoorde maaltijden bereid door gezinsverzorgsters

Lees meer
Mijn thuis smaakt naar...

Altijd als ik een frikandel zie, voel ik een enorme aantrekkingskracht. Ook al ben ik al zo’n 20 jaar vegetariër. Ik was een jaar of 8 toen ik voor het eerst overwoog te stoppen met vlees. Ik zat achterop de fiets bij mijn moeder en ik vroeg haar ‘zit er vlees in een frikandel?’. Ze …

Lees meer
Mijn thuis smaakt naar...

Mijn thuis ruikt naar, na het douchen snel op schoot bij papa en in zijn armen en ruiken dat hij toch echt naar een vos ruikt. Mijn huis ruikt naar, appeltaart en heerlijk gemaakte pudding, ananas pudding en sneeuwpudding, of rijspudding met geglazuurde peertjes. Of aan het einde van de maand, als het geld bijna …

Lees meer
Mijn thuis smaakt naar...

Als ik aan de geur van mijn kindertijd denk dan ruik ik heerlijk Afrikaans eten en de stank van de jongens die terugkwamen van het jagen.

Lees meer
Mijn thuis smaakt naar...

Alles geplukt uit een wilde maar fantastische moestuin. Groene verse kruiden. Dille. Vis die zwemt in boter en wijn, zelf gevangen door de schoffie-buurjongetjes. Altijd alles knapperig. Knisperend en vers. En toch goedkoop. En kilo’s en kilo’s vers fruit: kersen, appels, peren….

Lees meer

©© Amstel 2019

De website van Aan Tafel! gebruikt cookies voor functionele en statistische doeleinden. Bij bezoek aan de website geef je toestemming voor het plaatsen van deze cookies.