De Voorstelling

Smaalverhaal van

Eva Gorissen

Hele smaakverhaal

Vergeten gerechten van vroeger zijn zure zult, balkenbrij, Haagse Bluf en filosoof, dat is puree gestapeld met hachee. Maar als ik aan thuis denk dan denk ik aan macaroni met ham en kaas van mijn moeder. Elke zaterdag. Toen ik studeerde in Amsterdam en ik op zaterdag naar huis ging verheugde ik me op de macaroni met ham en kaas. We waren arm en hadden weinig. Mijn moeder is zelfs eens met ondervoeding opgenomen in het ziekenhuis. Maar daar heb ik als kind niets van gemerkt.

Als ik ons huis binnenkwam kreeg ik altijd meteen trek door de heerlijke geuren die me tegemoet kwamen. En als ik de geur zou moeten omschrijven was het de opgewekte geur die om mijn moeder hing en er altijd wel iets van maakte. Ze kon geweldig koken en de kelder stond altijd vol met wekpotten met ingemaakte bonen en ….. De benedenverdieping bestond uit drie kamers. Twee slaapkamers, een voor mijn ouders, de ander voor mij en mijn 4 broers en zussen en de woonkamer/keuken. Boven woonden een ander gezin. De tafel werd standaard mooi gedekt voor de maaltijden, zowel het avondeten als de lunch, en het was een belangrijk moment. Een moment vol geborgenheid, veiligheid en structuur. En dus op zaterdag die heerlijke macaroni met ham en kaas. Ik heb dit gerecht steeds opnieuw zelf proberen te maken maar het proefde nooit zoals thuis, zoals die van mijn moeder.

Ook bij de opvoeding van mijn dochter die nog steeds thuis woont is het avondeten belangrijk. Geen tv, geen telefoons en een gedekte tafel. Even tijd en rust voor elkaar. En het eten. Want ook ik houd van koken en geniet van het moment waarop ik de keuken rondkijk om te zien wat er is en met die ingrediënten iets lekkers te maken. Het gerecht en de geur die voor mij altijd verbonden zal zijn aan een herinnering en mij keer op keer weer terug in de tijd brengt zijn scholletjes met garnalen roomsaus.

Er was ons gezegd dat de weg naar Noordwijk maar een uur zou duren. Maar na 5 uur over een mistig strand gelopen te hebben wisten werkelijk niet of we ooit nog de bewoonde wereld zouden bereiken. De grijze lucht, de grijze zee en het grijze zand brachten mij tot doodsangst. Absolute doodsangst waar de geest mij parten speelden en de paaltjes op het strand gingen bewegen en leken om te klappen. De scholletjes met garnalen die wachtte aan het eind van deze angstaanjagende wandeling brengen voor mij altijd een zucht van ‘we hebben het gehaald, we zijn veilig’ mee.

Zo af en toe eet ik het expres om dat gevoel weer even op te halen en te herinneren. En als ik een visroomsaus ruik zie ik dat grijze strand keer op keer weer voor me.

Mijn thuis smaakt naar macaroni met ham en kaas van mijn moeder.

Stap 1 van 2

50%
 ?>

Ingezonden smaakverhalen

Mijn thuis smaakt naar...

Er was altijd een kerrie lucht aanwezig. Natuurlijk was er zo nu en dan vaker feest en toen kwam De trassi (smelly garnalen pasta) op tafel. Alhoewel we altijd Surinaamse Hindi platen (ik noem het nog steeds roti) hebben gegeten kunnen we tot op de dag van vandaag erg genieten van aardappelen, groeten en sausje. …

Lees meer
Mijn thuis smaakt naar...

Als ik aan de geur van mijn kindertijd denk dan ruik ik heerlijk Afrikaans eten en de stank van de jongens die terugkwamen van het jagen.

Lees meer
Mijn thuis smaakt naar...

Na mijn elfde, toen we verhuisden naar de Vogelwijk en mijn moeder ziek werd, smaakte thuis naar verantwoorde maaltijden bereid door gezinsverzorgsters

Lees meer
Mijn thuis smaakt naar...

Mijn thuis smaakt naar oude boterhammen met pindakaas.

Lees meer
Mijn thuis smaakt naar...

Mijn thuis smaakt naar as met gras. Naar mijn moeder die absoluut niet kon koken maar bij wie iedereen het zonder te mopperen opat. Iedereen was welkom bij ons thuis.

Lees meer

©© Amstel 2019

De website van Aan Tafel! gebruikt cookies voor functionele en statistische doeleinden. Bij bezoek aan de website geef je toestemming voor het plaatsen van deze cookies.